کمردرد ، علل کمر درد پیشگیری و درمان آن

کمردرد ، علل کمر درد پیشگیری و درمان آن
چکیده این مطلب : انتشار :جولای 5, 2018بدون دیدگاه

 

کمردرد از مشکلات بسیار شایع مهره ای است. کمر درد در اثر ترکیبی از استفاده بیش از حد، کشش عضلانی و وارد آمدن آسیب ببه عضلات ، رباط ها (لیگامان ها) و دیسک های مهره ای روی می دهد. بسیاری از متخصصان معتقدند با گذشت زمان ، کشش عضلانی می تواند منجر به عدم تعادل کلی ساختمان مهره ای شود و ...

کاربر گرامی ، اعتبار شما برای دانلود مطالب اعضای ویژه کافی نیست لطفا ازینجا اقدام به خرید اعتبار نمایید

کمردرد از مشکلات بسیار شایع مهره ای است. کمر درد در اثر ترکیبی از استفاده بیش از حد، کشش عضلانی و وارد آمدن آسیب ببه عضلات ، رباط ها (لیگامان ها) و دیسک های مهره ای روی می دهد.

بسیاری از متخصصان معتقدند با گذشت زمان ، کشش عضلانی می تواند منجر به عدم تعادل کلی ساختمان مهره ای شود و در نتیجه، تنش مداوم در عضلات، رباط ها، استخوان ها و دیسک ها به وجود می آید که موجب مستعد شدن بیشتر ناحیه کمر به آسیب های مکرر بعدی خواهد شد.

کمر درد ممکن است به شکل حاد، تحت حاد یا مزمن تظاهر کند.

به طور معمول، علایم کمر درد طی ۲ تا ۳ ماه پس از شروع بهبود قابل ملاحظه ای پیدا می کنند. در تعداد چشمگیری از افراد کمر درد، عودکننده است و شدت و ضعف پیدا می کند و در عده کمی مزمن می شود.

کمر درد حاد ممکن است در اثر ضربه ای مانند تصادف راندگی یا افتادن بر روی زمین روی دهد. این نوع کمردرد ناگهانی ایجاد می شود.

در موارد حاد، بیشتر بافت های نرم ، مانند عضلات، رباط ها و تاندون ها آسیب می بینند.

در آسیب دیدگی های شدید یا آسیب های ناشی از پوکی استخوان یا سایر علل استخوان های ضعیف شده مهره ها، شکستگی مهره در ناحیه کمر نیز ممکن است روی دهد.

ممکن است بعضی از افراد دچار درد ناحیه دنبالچه باشند و در برخی دیگر، درد مفصل خاجی لگنی در کف مهره کمری ایجاد می شود.

کمر درد مزمن معمولاً شروعی بی سر و صداتر دارد و طی دوره دراز مدتی روی می دهد.

علل فیزیکی کمردرد عبارتند از:

  • آرتروز ،
  • آرتریت روماتوئید،
  • دژنراسیون (استحاله یا تغییر شکل) دیسک های بین مهره ای یا فتق دیسک،
  • شکستگی مهره (مثلاً ناشی از پوکی استخوان)
  • به ندرت تومورهای استخوانی (از جمله، تومورهای استخوانی) یا عفونت.
  • علل روانی یا عاطفی یا سایر عوامل غیر آناتومیک نیز می توانند منجر به کمر درد شوند.

معمولاً تشخیص علت زیمنه ای کمر درد به وسیله پزشک، متخصص ارتوپدی، فیزیوتراپیست یا متخصص کایروپراکتیک صورت می گیرد.

معمولاً تشخیص کامل از طریق استفاده از مجموعه شرح حال بیمار، معاینه فیزیکی (از جمله معاینه رفلکس های تاندونی) و در صورت لزوم، آزمایش تشخیصی، مانند سی تی اسکن، mri یا رادیوگرافی با اشعه x صورت می گیرد.

متخصصان کایروپراکتیک ، متخصصان استئوپاتی (بیماری های استخوان)، فیزیوتراپیست ، متخصصان بی هوشی/ درد و متخصصان ارتوپدی یا جراحان اعصال در تشخیص و درمان کمر درد تخصص دارند.

در اکثر بیماران ، کمر درد بدون نیاز به جراحی درمان می شود.

در کمر دردهای حاد و کوتاه مدت، درمان های خاص خانگی موثر واقع می شوند.

درمان های خانگی کمردرد عبارتند از:

  • توصیه به فعال بودن
  • استفاده از ضددردها مثل داروهای ضد درد  غیراستروییدی (مانند ایبوپروفن یا دیکلوفناک) یا استامینوفن
  • دستکاری مهره ها در دردهای حاد یا مزمن . معاینه مخصوص بالیمی می تواند مشخص کند که کدام موارد بهتر به دستکاری پایخ می دهند.
  • شل کننده های عضلانی برای کمر دردهای حاد یا مزمن
  • داروهای ضدافسردگی برای کمر دردهای مزمن
  • ورزش برای کمر دردهای مزمن
  • برنامه های ویژه و منظم درمانی برای کمر دردهای تحت حاد یا مزمن
  • مصرف منظم مسکن های بدون نیاز به نسخه ممکن است تنها کار ضروری باشد.
  • استراحت به مدت کوتاه مفید است ولی طولانی تر شدن آن از ۲ روز در واقع بیشتر زیان آور است تا مفید.
  • چنان چه درمان های خانگی بی فایده بودند به پزشک مراجعه نمایید تا داروهای قوی تر یا درمان دیگری توصیه کند.

مقادیر کم انواع خاصی از داروهای ضدافسردگی به ویژه داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (مثل آمی تریپتیلین)،  مستقل تر از اثر آنها بر افسردگی موجب تسکین کمر درد می شوند.

فیزیوتراپیست ها از درمان های مختلفی شامل کمپرس گرم، کمپرس یخ، اولتراسون، تحریک الکتریکی و روش های آزادیازی عضله برای تسکین درد عضلات و بافت های نرم کمر استفاده می کنند.

سپس با تسکین درد، ورزش هی اختصاصی برای افزایش انعطاف پذیری بدن، تقویت عضلات پشت، کمر و شکم و بهبود وضعیت بدن تجویز می شود. استفاده منظم از این روش های از عود کمر درد پیشگیری می کند.

چنان چه درد با روش های قبلی تسکین نمی یابد و به ساق پا انتشار پیدا می کند ممکن است از تزریق کورتون به داخل فضای اطراف نخاع (فضای اپیدورال) استفاده شود. تزریق کورتون به کاهش التهاب اطراف ریشه های عصبی کمک می کند ولی معمولاً مدت تسکین درد کمتر از ۶ هفته است.

در بعضی موارد از تزریق داروهای بی حس کننده به داخل یا نزدیک ساختمان هایی که تصور می شود موجب بروز کمر درد شده اند استفاده می شود.

مطالعات اولیه نشان داده اند که سم بوتولیسم (بوتاکس؛ Botox) نیز ممکن است احتمالاً از طریق فلج کردن عضلات دچار اسپاسم موجب تسکین کمر درد شود.

معمولاً اثر تزریق بوتاکس ۳ تا ۴ ماه باقی می ماند.

رفتار درمانی و طب سوزنی ممکن است برای کمر دردهای مزمن موثر واقع شود.

درمان های جدیدتر کمردرد عبارتند از :

  • ماساژ درمانی (که در برخی بیماران موثر واقع می شود)
  • کمپرس با یخ یا کیف آب گرم(یا حرارت مرطوب) که ممکن است مفید واقع شود،
  • یوگا (که درباره آن کمی مطالعات کمی به عمل آمده است).
  • اصلاح تفاوت طول بین دو پا ممکن است مفید واقع شود ( برای این کار، کفی لاستیکی یا چوب پنبه ای محکمی را در داخل کفش پای کوتاه تر قرار دهید، البته در صورتی که تفاوت بین طول دو ساق ۱ سانتی متر یا کمتر باشد. چنان چه این اختلاف بیشت است از کفاش بخواهید کف و پاشنه مخصوصی برایتان بسازد. قسمت انگشتان و پنجه را به تدریج کوتاه تر کنید تا موجب لغزش نشود. در صورتی که طول این قسمت بیش از ۸/۱ سانتی متر باشد با یک دوم آنچه نیاز دارید شروع کنید تا بتوانید بدن خود را تنظیم نمایید.

در هر مورد ممکن است استفاده از انواع درمان ها به منظور یافتن بهترین درمان موثر ضرورت یابد.

تقریباً در همه موارد فیزیوتراپی و / یا برنامه ورزشی منظم شامل کشش و تقویت عضلانی بخشی از برنامه توان بخشی را تشکیل می دهند.

درمان جراحی هنگامی توصیه می شود که درمان محافظه کارانه موفقیت آمیز نباشد یا بیمار دچار علایم عصبی محدود کننده مانند ضعف ساق پاها و بی اختیاری ادرار یا مدفوع شود که در فتق شدید دیسک کمری ، آبسه مهره ای یا سندرم دم اسب روی می دهند.

روش های جراحی موثری برای کمردردهای مرتبط با عضله و بافت نرم وجود ندارند.

کمر درد یکی از شایع ترین علل مراجعه بیماران به متخصصان کایروپراکتیک است.

با پزشک درباره مناسب ترین متخصص برای نوع مشکل خود مشورت نمایید. علاوه بر متخصص کایروپراکتیک ، بسیاری از متخصصان بیماری های استخوان و بعضی از فیزیوتراپیست ها در زمینه دستکاری مهره ها آموزش دیده اند.

کایروپراکتیک به مجموعه ای از تدابیر درمانی گفته می شود که دستگاه عصبی را تعیین کننده سلامتی و بیماری می داند و سعی می کند با دستکاری ساختارهای بدن، به ویژه ساختمان های ستون مهره ها، عملکرد هنجار را برقرار نماید.

 

طب سوزنی (acupuncture)

طب سوزنی در بعضی در بعضی از بیمارات مبتلا به کمر درد موجب تسکین می شود و بعضی از انواع درد مزمن را کاهش می دهد.

در طب سوزنی ، سوزن های استریل از جنس فولاد ضد زنگ، در نواحی خاصی از پوست بدن داخل می شوند.

 

ماساژ (massage)

چنان چه، کمر درد در اثر عضلات دچار تنش یا در اثر کار بیش از حد ایجاد شده باشد، ممکن است ماساژ درمانی به شل شدن عضلات کمک کند.

عواملی که خطر ایجاد کمر درد را افزایش می دهند عبارتند از:

  • استعمال دخانیات،
  • چاقی،
  • سن بالا،
  • جنسیت مونث،
  • کار بدنی سنگین و شدید،
  • کار نشسته بی تحرک،
  • کار پر استرس ،
  • اضطراب ،
  • افسردگی 

اکثر کمر دردها به تدریج با درمان های خانگی و مراقبت شخصی بهبود می یابند.

با اینکه ممکن است چند هفته طول بکشد تا کمر درد به طور کامل برطرف شود معمولاً ظرف ۷۲ ساعت از مراقبت شخصی مقداری بهبودی حاصل می شود.

در غیر این صورت به پزشک مراجعه کنید.

در مواد نادر کمر درد نشان دهنده مشکل پزشکی جدی است.

در صورت وجود موارد زیر فوراً به پزشک مراجعه کنید:

۱- چنان چه درد دایمی یا شدید، به ویزه در هنگام خواب شب یا در وضعیت درازکش ایجاد می شود.

۲- چنان چه کمر درد به یک یا هر دو ساق پا انتشار می یابد و به ویژه به زیر زانوها می رسد.

بیشتر بخوانید
انواع بورسیت (التهاب کیسه ی زلالی) - راه های پیشگیری از بورسیت

۳- چنان چه درد با ضعف کرختی یا گزگز یک یا هر دو ساق همراه است.

۴- چنان چه درد مشکلات مدفوعی یا ادراری جدیدی را سبب شده است.

۵- چنان چه کمر درد با درد یا ضربان در ناحیه شکم و یا تب همراه است.

۶- در مواردی که کمر درد به دنبال به زمین افتادن، ، یا وارد آمدن ضربه به کمر ایجاد شده است.

۷- اگر کمر درد با کاهش وزن توجیه نشده همراه است.

۸- در صورتی که کمر درد برای اولین بار پس از ۵۰ سالگی شروع شده است یا سابقه سرطان، پوکی استخوان، مصرف کورتون ، بعضی داروها یا سوء مصرف الکل وجود دارد.

با بهبود بخشیدن به وضعیت فیزیکی بدن خود و آموختن و تمرین مکانیک صحیح بدن می توانید از ایجاد کمر درد پیشگیری کنید.

برای سالم و قوی نگه داشتن کمر خود کارهای زیر را انجام دهید:

۱- ورزش کنید:

  • فعالیت های منظم و ملایم هوازی، یعنی فعالیت هایی که موجب کشش یا تکان خوردن و بالا و پایین رفتن کمر نمی شوند می توانند قدرت و استقامت کمر را افزایش دهند و موجب عملکرد بهتر عضلات شوند. قدم زدن و شنا کردن، انتخاب های مناسبی هستند. درباره اینکه کدام نوع فعالیت برای شما بهترین فعالیت محسوب می شود با پزشک مشورت کنید.
  • ۲- قدرت و انعطاف پذیری عضلانی خود را افزایش دهید.

  • ورزش های مخصوص عضلات شکم و کمر به نحوی به عملکرد آنها کمک می کنند که در همراهی با یکدیگر مانند کمربند طبیعی عمل نمایند. انعظاف پذیری مفصل ران و قست فوقانی ساق ها، استخوان های لگن را با ناحیه کمر هماهنگ می سازد.
  • ۳- کشیدن سیگار را ترک کنید.

  • مقدار اکسیژن بافت های مهره ای افراد سیگاری کاهش می یابد. و در نتیجه فرآیند بهبود کمر درد در آنها به تعویق می افتد.
  • ۴- وزن خود را در حد طبیعی نگه دارید.

  • اضافه وزن موجب کشش عضلات پشت و کمر می شود.
  • ۵- نحوه ایستادن، نشستن و بلند شدن خود را اصلاح کنید.

  • وضعیت لگن خود را در حالت خنثی حفظ کنید.
  • چنان چه باید به مدت طولانی بایستید، مرتباً محل قرارگیری پاها بر روی یک چهار پایه کوتاه را تغییر دهید تا مقداری از فشار، از روی کمر شما برداشته شود. مستقیم بایستید، پشت خود را صاف و سر را به سمت رو به رو نگه داریدئ قوزن نکنید.
  • برای نشستن از صندلی ای استفاده کنید که به خوبی از کمرتان حفاظت کند، دستگیره های مناسبی داشته باشد و قاعده آن را به خوبی گردان باشد.
  • در ناحیه گودی کمر، بالش یا لوله تا شده ای قرار دهید تا انحنای طبیعی کمر حفظ شود. سطح زانوها و ران های خود را صاف نگه دارید و فقط بر روی زانوها خم شوید. از بلند شدن و چرخیدن همزمان خودداری کنید. چنان چه می خواهید بار سنگین یا دست و پاگیری را از جا بلند کنید از فرد دیگری به عنوان کمک استفاده نمایید.
  • میز کار باید ارتفاع کافی داشته باشد و پاها در زیر میز به اندازه ای فضا داشته باشند که بتوانید خود را به میز نزدیک کنید و پا پشت صاف به راحتی کار نمایید. بر روی میز و به سمت جلو قوز نکنید.
  • هرگز در یک وضعیت، به مدت طولانی بی حرکت نمانید.
  • ۶- از کفش های مناسب استفاده کنید.

  • کفش های پاشنه بلند برای افراد مبتلا به کمر درد مناسب نیستند و قسمت پایین بدن را به جلو می رانند و در نتیجه، فرد مجبور می شود انحنای کمر را به سمت عقب نگه دارد که با این کار فشار زیادی به مهره های پشت و کمر وارد می آید. کفشی مناسب است که کف نرمی داشته باشد تا بتواند ضرباتی را که در هنگام راه رفتن، به مهره ها وارد می شوند جذب کند.
  • ۷- رانندگی را در وضعیت مناسب و راحت انجام دهید.

  • رانندگی طولانی موجب کمر درد و پشت درد و نیز درد گردن می شود. صندلی های اتومبیل باید در قسمت پشت و کمر قابل تنظیم باشند و بتوان آنها را بالا و پایین برد و زاویه آنها را با توجه به قد راننده تغییر داد . پدال های اتومبیل باید کاملاً در قسمت جلوی پا واقع باشند تا ستون فقرات دچار چرخش نشود.
  • ۸- نحوه راه رفتن صحیح را یاد بگیرید.

  • در هنگام راه رفتن به جلو خم نشوید و حرکات پیچشی انجام ندهید. در حال حمل اشیاء سنگین راه نروید.
  • ۹- نحوه صحیح بلند کردن اجسام سنگین از روی زمین :

مرحله۱: پاها را به اندازه کافی از هم باز کنید به نحوی که با یکدیگر زاویه ۹۰ درجه تشکیل دهند. نوک پای جلویی را در جهتی قراردهید که جسم سنگین، پس از بلند کردن ، در آن جهت حمل می شود. در نتیجه، از چرخش پشت و کمر ممانعت به عمل می آید.

مرحله۲: پشت خود را صاف و مفصل ران و زانوها را در وضعیت خمیده نگه دارید. در این حالت زانوها به خوبی از هم جدا قرار می گیرند و جسم مورد نظر نزدیک به بدن واقع می شود. در نتیجه، خواهید توانست جسم را محکم در دست بگیرید و با کمک عضلات پاها ار جا بلند شوید.

مرحله ۳: پس از بلند شدن، بدون چرخاندن پشت، جسم را به بدن خود بچسبانید و حرکت کنید و با همین روش نیز آن را بر روی زمین قراردهید.

همواره سعی کنید اجسام را با کف دست و جلوس انگشتان دست و جلوی انگشتان بلند کنید و از گرفتن اجسام با نوک انگشتان خودداری نمایید. اجسام سنگین نباید در سطح بالاتر از شانه ها حمل شوند زیرا موجب وارد آمدن فشار زیادی به ستون مهره ها خواهند شد.

 

نحوه خوابیدن صحیح را فرا بگیرید:

تشک هایی که در قسمت های تحمل کننده وزن زیاد بدن دچار فرورفتگی و گودی هستند موجب کمر درد یا پشت می شوند.

تشک های مناسب، نه زیاد سفت هستند و نه بیش از حد نرم. تشک های نامناسب فشار زیادی بر شانه ها و لگن وارد می آورند و در نتیجه، فرد احساس ناراحتی می کند و گردش خون وی با تاخیر صورت می گیرد و اختلال خواب ایجاد می شود زیرا فرد مجبور می شود به طور مکرر نحوه دراز کشیدن خود را تغییر دهد.

تشک های مناسب به خوبی نسبت به وزن بدن واکنش نشان می دهند و با انحناهای بدن تطابق پیدا می کنند و به آرامی نقاط فشار را کاهش می دهند.

در مطالعات به عمل آمده، خوابیدن بر روی سطح چوبی به طور قابل ملاحظه ای ناراحت تر از خوابیدن بر روی تشک (اعم از تشک معمولی یا تشک ارتوپدی) تشخیص داده شد.

تشک و بالش باید به نحوی طراحی شده باشند که مهره ها در حالت طبیعی خود قرار بگیرند .

تشک و بالش باید از حداکثر قابلیت تنظیم با انحناهای بدن برخوردار باشند، سر را به خوبی نگه دارند و نقاط فشار را حذف کنند. بالش باید به نحوی باشد که گردش هوا در ناحیه صورت را افزایش دهد و ضد حساسیت باشد.

بالش و تشک به طور سنتی از اسفنج (ابر) و فیبر ساخته می شوند ولی امروزه انواع جدید بالش و تشک ، از جنس اسفنج های مخصوص ساخته شده اند که ماده ای حساس به گرما هستند که در اثر قرار گرفتن بدن بر روی آنها ، شکل بدن را به خود می گیرند.

بالش های ارتوپدیک در اختلالاتی نظیر قطع تنفس هنگام خواب، خر خر کردن، بی خوابی، اشکال تنفسی، مشکلات گردش خون، بازگشت اسید معده به مری، کمردرد، درد سیاتیک، درد گردن، ضربات شلاقی گردن و برخی موارد دیگر مفید واقع می شوند.

در هنگام خرید تشک نباید با فشار دادن آن به وسیله دست کیفیت آن را تعیین کرد بلکه بهتر است به مدت ۱۰ دقیقه روی آن (به پشت یا به پهلو) دراز کشید.

ستون مهره های افراد جوان تر می تواند تشک سفت را تحمل کند ولی در افراد میان سال و مسن که بیشتر دچار کمردرد می شوند، تشک های متعادل تر (با سفتی متوسط) بهتر هستند.

به نحوی بخوابید که سر و تنه در یک خط مستقیم قرار بگیرند.

وقتی به یک پهلو می خوابید باید بدن به نحوی واقع شود که ستون فقرات و گردن خمیدگی پیدا نکنند. به جای قرار دادن چند بالش در زیرسر، فقط از یک بالش مناسب و طبی و استاندارد یا بالش ارتوپدی استفاده کنید.

شایع ترین علت استحاله (تغییر شکل) دیسک مهره ای، وارد آمدن ضربه های کوچک یا بزرگ، مانند بلند کردن ساده اجسام سنگین است.

در موارد شدید بودن درد، درمان های غیرجراحی مرسوم غالباً بی تاثیر هستند ولی در غالب موارد فیزیوتراپی، مجموعه درمان کابروپراکتیک و دستکاری ( chiropractic manipulative therapy.CMT) ، دستکاری استخوانی، داروهای ضدالتهاب غیر استروییدی ، کایروپراکتیک یا تزریق نخاعی موثر واقع می شوند.

چنان چه درمان محافظه کارانه طی ۲ تا ۳ ماه موثر واقع نشود، درمان جراحی توصیه می شود. چنان چه درد کمر یا ساق پا موجب محدودیت فالیت عادی شود، یا در صورت وجود ضعف یا کرختی ساق پاها، مشکل بودن راه رفتن یا ایستادن ، یا بی تاثیر بودن درمان دارویی یا فیزیوتراپی ممکن است جراحی ( غالباً به صورت ادغام مهره ها) ضرورت یابد.

پوکی استخوان (osteoporpsis) نوعی بیماری استخوانی است که احتمال شکستگی استخوان را افزایش می دهد.

می توان از پوکی استخوان با ایجاد تغییراتی در نحوه زندگی و گاهی با مصرف دارو پیشگیری کرد و در افراد مبتلا به پوکی استخوان، درمان عبارت است از تغییر سیوه زندگی، پیشگیری از زمین خوردن و مصرف داروها(کلسیم، ویتامین D، بسیفوسفونات ها و چندین نوع داروی دیگر).

بیشتر بخوانید
درمان دیسک کمر با فیزیوتراپی، ورزش و کمربند طبی

نشانه های شکستگی های همراه با فشردگی مهره های عبارتند از: کمر درد ناگهانی، اغلب توام با درد تیر کشنده ناشی از تحت فشار قرار گرفتن عصب و به ندرت همراه با تحت فشار واقع شدن نخاع و ایجاد نشانگان (سندرم) دم است.

نرمی استخوان (استئومالاسی osteomalacia) در اثر معدنی شدن (میزالیزاسیون) ناکافی یا تاخیری استخوان ایجاد می شود و با راشیتیسم دوران کودکی مطابقت دارد و در حقیقت فرم خفیف تر آن است و در بزرگسالان دیده می شود.

بیماری ممکن است به صورت دردهای منتشر استخوانی ، ضعف عضلانی و شکنندگی استخوان ها تظاهر یابد و علت شایع آن، کمبود ویتامین D است که به طور طبیعی از راه رژیم غذایی و / یا تماس با نور آفتاب به بدن می رسد.

نرمی استخوان، نقص در معدنی شدن شبکه پروتئینی استخوان (موسوم به استئویید) است که در اثر کمبود ویتامین D ایجاد می شود. کمبود تماس با نور آفتاب به ویژه در افراد دارای پوست تیره ، کمبود مقدار ویتامین D در رژیم غذایی یا اشکال در متابولیسم ویتامین D و فسفر، سوء تغذبه دوران بارداری، نشانگان (سندرم) سوء جذب و نارسایی مزمن کلیه از علل ایجاد نرمی استخوان هستند.

بیماری در بزرگسالان به صورت بی سر و صدا و با کمر درد و درد در ناحیه ران ها شروع می شود و سپس به بازوها و دنده ها انتشار می یابد.

درد، تیرکشنده نیست و به شکل قریبنه و همراه با حساس شدن استخوان ها گرفتار احساس می شود.

عضلات بالای ناحیه گرفتار دچار ضعف می شوند و بیمار در هنگام بالا رفتن از پله ها و بلند شدن از وضعیت چهار زانو دچار مشکل می شود. راه رفتن بیمار به شکل « راه رفتن مرغابی» در می اید . در اکثر موارد تنها نشانه بیماری خستگی مزمن و درد استخوانی است.

بیماری با تحویز هفتگی ۰۰۰/۲۰۰ واحد ویتامین D به مدت ۴ تا ۶ هفته و سپس روزانه ۱۶۰۰ واحد یا هر ۴ تا ۶ ماه ، ۰۰۰/۲۰۰ واحد از ویتامین مزبور به خوبی درمان می شود.

سفتق (بیرون زدگی) دیسک مهره ای که به اشتباه به آن «لغزندگی» هم گفته می شود در اثر پاره شدن حلقه فیبری خارجی «حلقه فیبری» یا ( annulus fibrosus) دیسک بین مهره ای و در نتیجه، بیرون زدگی بخش نرم مرکزی مهره (موسوم به «هسته نرم» یا « nucleus pulposus) به وجود می آید.

واژه متداول «لغزندگی دیسک» اصطلاحی ناصحیح است زیرا دیسک بین مهره ای به طور کاملاً محکم در بین دو مهره قرار می گیرد و نمی تواند دچار لغزندگی و یا حتی «خارج شدن از محل خود» شود ولی دیسک می تواند دچار چرخش یا کشیدگی خفیف شود.

همچنین ممکن است دیسک دچار پارگی، فتق (بیرون زدگی) ، تغییر فیزیکی بافتی (استحاله یا دژنراسیون) شود.

البته ممکن است جسم (تنه) یک مهره نسبت به تنه مهره مجاور خود، دچار لغزش نسبی شود که به این وضعیت اسپوندیلولیستزیس (spondylolisthesis) به معنی تغییر مکان (لغزش) مهره بر روی مهره تحتانی و به سمت جلو گفته می شود و می تواند دیسک بین دو مهره را تخریب کند.

بیرون زدگی دیسک مهره ای ممکن است در هر مهره ای روی دهد ولی بیرون زدگی دیسک گردنی وکمری از سایر مهره ها شایع تر است .

بیرون زدگی مهره های کمری شایع ترین نوع بیرون زدگی های مهره ای است و موجب کمر درد (لومباگو Lumbago) می شود که اغلب با درد ساق پا نیز همراه است که در این صورت به آن «سیاتیک» (sciatica) می گویند.

اکثر موارد بیرون زدگی دیسک بین مهره ای در دهه سوم یا چهارم زندگیف یعنی هنگامی که هسته نرم (nucleus pulposus) هنوز حالت ژلاتینی دارد روی می دهند. با افزایش سن، این هسته خسک می شود و خطر بیرون زدگی آن را بسیار کاهش می یابد.

پس از ۵۰ یا ۶۰ سالگی، اغلب آرتروز و یا تنگی مجرای مهره ای باعث ایجاد کمر درد یا درد ساق پا می شوند.

بیرون زدگی دیسک کمر، اغلب در مهره های چهارم و پنجم کمری یا در بین مهره پنجم و استخوان خاجی روی می دهد و بیماری با درد ناحیه کمر، باسن ها و ران همراه است و ممکن است به پا و یا انگشتان پا امتداد پیدا کند .

گرفتاری عصب سیاتیک شایع تر از سایر اعصاب است. عصب رانی هم ممکن است گرفتار شود و در تمام یک یا هر دو ساق و یا حتی پاها ایجاد گزگز نماید و یا با سوزش ران ها و ساق ها همراه باشد.

فتق دیسک ممکن است در افرادی که دایماً در حالت نشسته قرار دارند و به ویژه در اشخاصی که مرتباً اجسام سنگین را بلند می کنند ایجاد شود.

آسیب دیدگی های ضربه ای (سریع) دیسک های کمری به طور شایع هنگامی ایجاد می شوند که فرد بر روی مچ پا خم شده و ناگهان، بدون استفاده از ساق ها از جا بر می خیزد. کمردرد خفیف نشان دهنده پارگی کلی دیسک است که ممکن است موجب بروز یک رویداد ضربه ای ناشی از خم شدن برای برداشتن شیء مانند مداد از روی زمین شود.

علایم فتق دیسک مهره ای بر حسب محل آن و انواع بافت هام نرم گرفتار متفاوت است و می تواند از درد خفیف یا عدم وجود درد در مواردی که فقط دیسک، آسیب دیده است درد شدید و مقاوم گردن یا کمر، با انتشار به نواحی مربوطه متغیر باشد.

سایر علایم عبارتند از:

تغییرات حسی مانند کرختی، گرگز، ضعف عضلانی، فلج و تغییر رفلکس های تاندونی .

چنان چه فتق دیسک در ناحیه کمر باشد ممکن است به دلیل تحرک عصب سیاتیک، درد مسیر مزبور نیز وجود داشته باشد.

معمولاً برخلاف درد گرفتگی عضلانی که ضربانی است یا شدت و ضعف پیدا می کند، درد  ناشی از بیرون زدگی دیسک مداوم است.

ممکن است بیرون زدگی بدون درد یا با درد خفیف باشد و این، به محل گرفتاری بستگی دارد. چنان چه «هسته نرم» دچار بیرون زدگی بر بافت های نرم یا اعصاب ئفشار وارد نیاورد ممکن است علایمی ایجاد نشود.

اکثر فتق های دیسک بین مهره ای خود به خود طی حدود ۶ هفته بهبود می یابند و نیاز به جراحی ندارند.

داروهای ضد درد غالباً در ابتدا، در زمان حاد بودن درد تجویز می شوند تا به بیمار اجازه داده شود که در مرحله بعدی تحت درمان با ورزش و کشش قرار گیرد.

روش های غیرجراحی کنترل کننده درد عبارتند از:

  • استراحت در بستر و بستن کمبربند طبی ،
  • فیزیوتراپی ،
  • دستکاری استخوانی / کایروپراکتیک، البته ممکن است در بیماران مبتلا به بیرون زدگی دیسک، احتمال تشدید بیرون زدگی یا سندروم دم اسب، در اثر دستکاری وجود داشته باشد،
  • ماساژ درمانی،
  • داروهای ضدالتهاب غیراستروییدی ،
  • کورتون های خوراکی (مثل پردنیزون)،
  • تزریق کورتون (کورتیزون) در فضای بیرون سخت شامه (اپیدورا ؛ epidural) ،
  • درمان کششی به اضافه آرام بخش و ضد درد داخل وریدی،
  • کنترل وزن،
  • درمان جراحی در موارد وجود نقیصه عصبی قابل ملاحظه یا عدم موفقیت روش های غیرجراحی انجام می شود.

عصب سیاتیک (sciatic) قطورترین عصب بدن است و قطر آن به ۲ سانتی متر می رسد و ادامه دسته فوقانی شبکه عصبی خاجی است .

این عصب از سوراخ بزرگ سیاتیک در لگن خارج می شود و در بین برجستگی (تروکانتر ) بزرگ استخوان ران و برآمدگی ایسکیال پایین می آید و در مسیر قسمت پشتی ران تا نزدیکی یک سوم تحتانی آن پیش می رود و در آنجا به دو شاخه بزرگ، موسوم به عصب درشت نی و عصب پرونئال مشترک تقسیم می شود و نیز شاخه های مفصلی و عضلانی از آن جدا می شوند.

در قسمت بالا، عصب در عمق عضله سرینی بزرگ قرار دارد و سپس از ناحیه ران عبور می کند و در این محل با عصب جلدی پشت ران و سرخرگ سرینی تحتانی همراه است. در قسمت پایین تر، عصب سیاتیک بر روی عضله دور کننده بزرگ قرار می گیرد و به طور مایل به وسیله عضله دو سر راان قطع می شود و سپس بر روی قسمت پشت ران ظاهر می شود  و تا حفره کشکک زانو پیش می رود.

شاخه های مفصلی عصب سیاتیک به مفصل ران و شاخه های عضلانی آن به عضلات دو سر ران و چند عضله دیگر عصب می دهند.

شاخه درشت نی عصب سیاتیک به شاخه های مفصلی (مفصل زانو) ، عضلانی(عضلات ساق پا) و شاخه های کف پایی (که کف پا و انگشتان پا عصب می دهند) تقسیم می شود.

درد عصب سیاتیک ممکن است فقط به صورت سوزش خفیف یا درد مبهم حس شود و یا به حدی شدید باشد که توانایی راه رفتن را کاهش دهد.

درد عصب سیاتیک اغلب در مسیر ساق پا احساس می شود و با کمر درد توام است. درد سیاتیک از ناحیه باسن به ساق پا و سپس پا و انگشتان پا انتشار می یابد.

دو دلیل شایع تحت فشار قرار گرفتن عصب سیاتیک عبارتند از بیرون زدگی (فتق) دیسک مهره ای و تنگی مجرای مهره ای .

همچنین ممکن است درد سیاتیک در اثر آسیب ناگهانی (مثل دویدن خیلی شدید یا بلند کردن اجسام سنگین) ایجاد شود. درد سیاتیک معمولاً یک طرفه و گاهی دو طرفه است.

درمان، عبارت است از استفاده از داروهای ضدالتهاب غیراستروییدی ، گرمادرمانی، تحریک الکتریکی، کشش مهره های کمر و در موارد مقاوم، تزریق اپیدورال آمپول های حاوی کورتون.

در مواردی که ۶ تا ۱۲ ماه درمان غیر جراحی بی تاثیر باشد از جراحی استفاده می شود.

توضیحات تکمیلی

نویسنده :

حجم فایل مورد نظر :900 مگابایت

پسورد فایل مورد نظر :https://teberooz.com/

مطمئن باشید که نظرات شما بسیار دقیق مطالعه خواهد شد و به آن پاسخ خواهیم داد ، هر نظری که برای ما می نویسید قوت قلبی برای حال ما خواهد بود

بهمون نظر بدید